Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2016

Ο Θανάσης έγινε 5...και η Ιωάννα 1....!

Τα πρώτα μας διπλά γενέθλια είναι γεγονός!!! Με τέσσερις ημέρες διαφορά στα γενέθλια τους το διπλό πάρτυ είναι μονόδρομος!!
Μας βολεύει αφάνταστα όλους γιατί γιορτάζουμε όλοι παρεϊτσα και έρχονται τα φιλαράκια μας και παίζουμε και τρέχουμε και δεν έχουμε και ζήλιες....
Το πάρτυ φέτος έγινε στην αυλή μας.Ο Θανάσης είχε την τιμητική να διαλέξει και την τούρτα της αδερφής του μιας και αυτή είναι μικρή ακόμη για να τη ρωτήσουμε, οπότε το αποτέλεσμα ήταν... Βatman και Minnie!


Και το όνομα αυτής.........

7 Ιουνίου 2015 η μικρή σταλίτσα απέκτησε ονοματάκι....

Η βάπτιση μας είχε θέμα πασχαλίτσα στις προσκλήσεις και τις μπομπονιέρες αλλά στην εκκλησία το γυρίσαμε στο κλασσικό και παραδοσιακό ροζ!!
Ο καιρός μας βοήθησε και ήταν όλα τέλεια. Το μόνο μου άγχος όπως και στο Θανάση ήταν να μην κλαίει το μωρό, έτσι προσπάθησα να είναι ταϊσμένη, κοιμισμένη και ευδιάθετη. Δυστυχώς δεν τα καταφέραμε σε αυτό και η Ιωάννα δεν σταμάτησε να κλαίει καθ'ολη τη διάρκεια της βάπτισης. 
Μόλις τελειώσαμε όμως έφαγε περιχαρής το γλειφιτζούρι της και όλα καλά!
Ο Θανάσης σαν σωστός μεγάλος αδερφός στάθηκε δίπλα μου κύριος.
Καλοφώτιστη κοριτσάκι μου......





Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

Smile.......


Πραγματικά δεν πίστευα ότι μετά τον Θανάση θα ξαναζούσα τέτοια συναισθήματα.
Συνηθισμένη από την δύσκολη πίστα που με έβαλε να παίξω ο Θανάσης, μου
φαίνεσαι το πιο καλόβολο μωρό στον κόσμο. Κοιμάσαι και ξυπνάς με ένα τεράστιο χαμόγελο.
Είσαι τόσο διαφορετική από τον αδερφό σου. Πολύ κοινωνική. Όμορφο και γελαστό μου κορίτσι,
Ήρθες και φώτισες τη ζωή μας με το χαμόγελο σου. Μα τι χαμόγελο είναι αυτό που το μοιράζεις απλόχερα. Που τους κερδίζει όλους με τη μια.
Γελάς ακόμα και στα καδράκια στο δωμάτιο σου. Γελάς στα παιχνίδια σου και στα κουκλάκια σου. Γελάς μέχρι και στον Λίο που σου δαγκώνει τα πόδια και σου παίρνει τις κάλτσες. Ξυπνάς και γυρνάς και με αγκαλιάζεις...και φυσικά μου χαμογελάς.
Κι αυτά τα μάτια σου τα πελώρια τα καταγάλανα που όλοι με ρωτάνε από που τα πήρες...
Μας φαίνεται τόσο παράξενο όταν κλαις. Το κλάμα σου σπάνια έχει ακουστεί στο σπίτι.
Πότε μεγάλωσες κιόλας. Πότε ήσουν μια σταλιά μωράκι που σε φέραμε σπίτι.
Σε φέραμε σπίτι και ήταν σαν να σε είχαμε πάντα. Και τώρα είσαι οκτώ μηνών. Ουάου!! Οκτώ μηνών. Ο Θανάσης νόμιζα ότι ήταν μεγάλο παιδί στην ηλικία σου κι εσύ μου φαίνεσαι ακόμα μια σταλίτσα.
Σταλίτσα σε φωνάζω. Ο μπαμπάς με τον Θανάση φουντουκάκι.
Εύχομαι να είσαι πάντα έτσι χαρούμενη στη ζωή σου κοριτσάκι μου....κοριτσάκι μου....αχ!!!!
Με θεωρούσα πολύ αγοροκόριτσο για να τα καταφέρω με ένα κορίτσι αλλά με έχεις ξετρελάνει.
Δεν σταματάω να σου αγοράζω ροζ ρουχάκια, κοκαλάκια, παπουτσάκια.
Εύχομαι η ζωή να σου δώσει απλόχερα ότι ποθείς και να σε κρατήσει
πάντα γελαστή!!
Μικρή μου γελαστή σταλίτσα!!

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

Η σταλίτσα!

10 Σεπτεμβρίου 2014.
Το έργο το είχα ξαναδεί και αυτό έκανε τα πράγματα χειρότερα. Ήξερα τι θα συμβεί με κάθε λεπτομέρεια και το στομάχι μου σφιγγόταν. Ξύπνησα στις 5:30, έκανα μπάνιο ντύθηκα και έριξα μια τελευταία ματιά στην βαλίτσα μου. Ξύπνησα τον Κώστα και τον Θανάση.
-Θανασάκη ξύπνα! Ήρθε η ώρα να βγάλουμε το μωρό!
Ο Θανάσης πετάχτηκε από το κρεβάτι ενθουσιασμένος και ντύθηκε στο πι και φι.
Περάσαμε να πάρουμε και τη γιαγιά και ξεκινήσαμε για το νοσοκομείο. Δημόσιο αυτή τη φορά.
Στην είσοδο συναντήσαμε και την μαμά μου και μπήκαμε στην μαιευτική.
Φιληθήκαμε και αποχαιρετηθήκαμε προσωρινά με τον Θανάση.
Κάνω την εισαγωγή , τα διαδικαστικά και την ωραιότατη προετοιμασία και με πάνε στο δωμάτιο μου να περιμένω να ετοιμαστεί το χειρουργείο.
Περιμένω ξαπλωμένη στο κρεβάτι και τα χέρια μου τρέμουν. " ¨Ηρθε η ώρα να βγεις μικρούλα δεν πάει άλλο"
Τις τελευταίες μέρες δεν μπορούσα να περπατήσω. Πονούσα πολύ. Το ζάχαρο μου έκανε διάφορα τρελά και οι συσπάσεις ήταν ασταμάτητες. Δεν πήγαινε άλλο. Και ήταν ώρα να σε δω κι εσένα μικρούλα.
Είμαι χάλια αλλά η μαμά μου μου λέει ότι έρχεται ο Θανάσης οπότε πρέπει να δείχνω χαρούμενη. Ο Θανάσης μπαίνει στο δωμάτιο και χαμογελάω πλατιά! - Το 'εβγαλες μαμά? - Όχι ακόμα αγάπη μου σε λίγο. Ο Θανάσης μου κάνει παρέα και ξεχνάω για λίγο το άγχος και το τρέμουλο. Βγάζουμε φωτογραφίες και κάνουμε γκριμάτσες. Σε λίγο με φωνάζουν, το χειρουργείο είναι έτοιμο και έρχονται να με πάρουν με το φορείο. Ξαναφιλιόμαστε με το Θανάση. - Μαμά άμα σε πονέσει κανένας γιατρός να με φωνάξεις και θα τον σκοτώσω!
Το φορείο τσουλάει στον τεράστιο και σκοτεινό διάδρομο και προσπαθώ να μου δώσω κουράγιο. "Σε λίγο καιρό θα τα θυμάσαι σαν όνειρο." "Σε λίγο θα δεις το κοριτσάκι σου"
Στο χειρουργείο είναι όλοι τους υπέροχοι. Μου μιλάνε όμορφα και προσπαθούν να με ησυχάσουν.
Δεν μπορώ να σταματήσω να τρέμω για να μου κάνουν την αναισθησία. Ένας νοσοκόμος με πιάνει από τους ώμους και μου μιλάει ήρεμα .Τα χέρια του είναι ζεστά. Ηρεμώ. " Μπορείτε να με κρατάτε  έτσι σας παρακαλώ?"
Κάθομαι ξαπλωμένη και κοιτάω τις λάμπες. Έρχονται οι γιατρο΄και ξεκινάνε. Δεν πονάω αλλά νιώθω τα πάντα και αυτό με φρικάρει. Βλέπω τα πάντα από τις λάμπες που είναι σαν καθρέπτες. Αρχίζω να κλαίω. " Δεν με έπιασε η νάρκωση πονάω" τους φωνάζω.
Σε λίγο νιώθω να αδειάζω. " Να σου ζήσει η μικρούλα" Μόλις πρόλαβα να τη δω πριν μου κάνουν μέθη.
2620kg και 47 πόντους, μια σταλίτσα.
Το  ράψιμο μου φαίνεται αιώνας και έρχεται επιτέλους η πολυπόθητη στιγμή να γυρίσω στο δωμάτιο μου.
Ξαναπερνάω τον μεγάλο διάδρομο και στο βάθος βλέπω τον Θανάση και τον Κώστα να με περιμένουν.Χαμογελάω αλλά τα δάκρυα τρέχουν ποτάμι από τα μάτια μου.
- Γιατί κλαις μαμά?
Απαντάμε ταυτόχρονα με την νοσοκόμα που σπρώχνει το φορείο.
-Γιατί είμαι χαρούμενη!

Την κρατάω αγκαλία και νιώθω αμέσως την αγάπη να ξεχιλίζει.
Ναι τελικά έχουν δίκιο. Την αγαπάω το ίδιο δυνατά με τον Θανάση. Θέλω να την προστατέψω από όλους.

Είμαι ευτυχισμένη. Είμαι πλήρης.

Σε ευχαριστώ Θεέ μου!







Ο Θανάσης έγινε 4 ! ( 3 μήνες πριν)

Κάπου εκεί τον Σεπτέμβρη το μικρό μου αγόρι έγινε λίγο λιγότερο μικρό. Κάπου εκεί τον Σεπτέμβρη μια βδομάδα πριν τα κανονικά του γενέθλια ο Θανάσης έσβησε 4 κεράκια. Κάπου εκεί τον Σεπτέμβρη 4 μέρες πριν γίνει μεγάλος αδερφός κάναμε το καθιερωμένο πάρτυ γενεθλίων.
Το τελευταίο κατ' αποκλειστικότητα πάρτυ του, αφού από του χρόνου θα το μοιράζεται πια με την μικρή του αδερφή.
Το υπέροχο , όμορφο , καλόψυχο και πανέξυπνο αγόρι μου έγινε τεσσάρων και η ζωή του άλλαξε εντελώς. Καινούργιο σχολείο, καινούργια καθημερινότητα, καινούργια ζωή.
Όλα άλλαξαν στη ζωή σου αυτόν τον Σεπτέμβρη. 'Ενα μόνο δεν άλλαξε και δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ...............η απέραντη αγάπη και περηφάνια που νιώθω για σένα.
Σ' αγαπώ και θα είσαι για πάντα ο μικρούλης μου!


Και του χρόνου με υγεία!!